17 Aðustos depreminde ben depremden 3-4 gün önce akþamlarý yatarken yatakta gece sürekli bir titreþimle cereyan çarpmasý gibi titreþimlerle uynýyordum.Hatta yataktan aþaðý bile düþtüðüm oldu. Buna bir anlam veremedim. Hatta birkaç kez yataktan düþerim diye yaz ayý yorgana sarýlýp yattým. Baktým, olmadý yerde yatmaya baþladým. Doktora gitmeye karar verdim. Bana stresten olduðunu söylediler ve birkaç ilaç verip gönderdiler. Ýlaçlarý kullandým fakat hiçbir faydasý olmadý. Duþ al, çýplak ayakla toprakta dolaþ geçer dediler, duþ aldýðýmda elektrik çarpmasýyla irkildim. Kaçak mý var diye baktýðýmda, kaçak yoktu. Toprakta gezmeye karar verdim. Bu sefer daha çok elektrik almaya baþladým. Bu yaþadýklarýma bir anlam veremedim. Topraða bastýðým zaman geçmesi gerekiyor; geçmiyor, duþ aldýðýmda elektrik çarpýyordu. Bu olaylar 17 aðustos depreminden önce devamlý oldu. Sonra deprem oldu fakat ben hala farkýnda deðilim. Deprem olacaðý zamanlarda bu rahatsýzlýklarým çoðalýyordu. Ben yine ilaçlara devam ettim fakat hiçbir faydasýný göremedim. Bir gün evde otururken birden aklýma bir fikir geldi. Ben bu elektriði alýyorum, sakýn depremi hissediyor olmayayým dedim ve aileme, yakýn arkadaþlarýma, bürodaki personelime konuyu anlattým. Elektriklenme olduðunda kolumda ve ayaðýmda olan titreþimleri gösterdim. Bu gördüklerini not tutmalarýný söyledim ve 1-2 gün sonra depremler olunca onlarda artýk benden daha çok inanmaya baþladýlar. Bu testlerimiz birkaç gün sürdü. Güle oynaya olayý çözmeye çalýþýyoruz. Ve böylece kaslarýmýn kasýlmasýna göre deprem bölgelerini tespit eder oldum.

Copyright © by Halil MERCANLI All Right Reserved.

Published on: 2003-11-27 (14524 reads)